Taxifolin

Co to jest taxifolin

Taxifolin jest flawonoidem z podgrupy flawanonoli. Surowiec komercyjny najczęściej pozyskuje się z drewna jodły syberyjskiej (Larix sibirica) lub jodły dahurskiej, gdzie zawartość jest wyjątkowo wysoka. Substancja ta występuje również naturalnie w cebuli, skórkach winogron, cytrusach i ostropeście plamistym, ale w stężeniach, które czynią przemysłowe pozyskiwanie nieopłacalnym.

Nieporozumienia dotyczące nazewnictwa, które warto wyjaśnić

Taxifolin jest również nazywany dihydrokwercetyną, a ta nazwa jest niepokojąco podobna do dihydromyricetyny — która jest zupełnie inną cząsteczką, wyciąganą z winorośli i japońskiego krzewu russka. Obie substancje są często mylone, zarówno w marketingu, jak i w bazach danych składników. Strukturalnie różnią się liczbą grup hydroksylowych w pierścieniu B: taxifolin ma dwie, dihydromyricetin trzy.

Stan badań

Taxifolin był badany głównie pod kątem swoich właściwości chemicznych jako antyoksydant w warunkach laboratoryjnych, gdzie cząsteczka jest dobrze scharakteryzowana. Badania na kulturach komórkowych i zwierzętach obejmowały różne systemy biologiczne. Badania kliniczne na ludziach są znacznie rzadsze i mniej liczne niż literatura przedkliniczna, co jest typowym wzorcem dla roślinnych flawonoidów.

Regulacje

Ekstrakt z lärkträ zawierający taxifolin przeszedł ocenę jako nowy produkt spożywczy w UE i może być stosowany zgodnie z warunkami zatwierdzenia, w tym dotyczącymi czystości i maksymalnej dawki. Nie ma zatwierdzonego przez UE oświadczenia zdrowotnego dla taxifolinu, co oznacza, że żadny produkt nie może legalnie przypisywać tej substancji efektów zdrowotnych.